Home Archief 2005 13 juli: Amsterdam, Arena

13 juli: Amsterdam, Arena


Welcome home, U2!
We hebben besloten voor het eerste concert van de U2 Vertigo Tour in Amsterdam te overnachten voor de Arena. Met een hele uitrusting gaan we dinsdagavond op weg richting Amsterdam. 
We nemen een verkeerde afslag, maar verder verloopt de reis vlot. Om ongeveer 23.15 uur nemen we onze plek in de rij in. We worden met gejuich begroet door de zo'n twintig aanwezige mensen. Er heerst een gezellige sfeer. Iedere keer als er iemand aankomt, wordt er gejuicht. We kletsen wat met de mensen om ons heen. Helaas zitten er bij onze ingang geen bekenden.

Als ik poolshoogte ga nemen bij ingang G zie ik wel bekenden: Debby, Rian en Antoinette. We kletsen even bij en wensen elkaar 'welterusten'. Vervolgens gaan we ons installeren: matje uitrollen en luchtbed oppompen. Gelukkig hebben we voor dat laatste ook een pompje bij ons zodat we niet zelf hoeven te blazen.

Gedurende de nacht is het behoorlijk rumoerig, maar het lukt wel om wat te slapen. Qua temperatuur is het goed te doen om buiten te slapen. Ik vind het zelfs een beetje warm. Of zou dat aan mijn slaapzak met een isolatiewaarde van -6 graden Celsius liggen? Als we 's morgens wakker worden zijn er aardig wat mensen bij gekomen. Aangezien ik dinsdagmiddag met een journalist heb gesproken over het slapen bij de Arena, krijg ik 's morgens diverse sms-jes dat ik in het AD sta. Grappig! Omdat het toch te warm is om in de slaapzak te blijven liggen, ruimen we onze 'bedden' op. Die maken plaats voor de stoelen die we ook bij ons hebben. In de auto heb ik ook van alles, inclusief schone kleding, om me op te frissen. Nog een bak koffie en we kunnen er voorlopig weer tegen.

Tot een uur of twaalf is het vrij bewolkt, maar de temperatuur is heerlijk. 's Middags breekt de zon door en stijgt de temperatuur. Er is weinig wind, dus zitten we bijna te smelten. We moeten ons regelmatig met factor tig insmeren. Het is nog steeds gezellig. Een paar keer klimmen een paar mensen over het hek in plaats van achter aan te sluiten. De overige fans accepteren dat natuurlijk niet en deze mensen gaan dan ook, met enige hulp, weer weg. En terecht!

Tijdens het wachten komt er regelmatig pers langs. Ze willen weten hoe lang we in de rij 'liggen' en waarom. Ik praat met iemand die voor de Spits en de Metro schrijft. Ruim voordat de deuren opengaan, breng ik de stoelen terug naar de auto. Om kwart voor vier wordt het onrustig en gaat iedereen staan. Om iets over vier gaan de poorten open en begint het afzien. De eerste controle bestaat uit fouilleren. Wij treffen natuurlijk weer iemand die dat zeer uitgebreid doet. Kostbare seconden gaan verloren. Bij de volgende post scant iemand het kaartje met een speciale lezer. Op de display moet het woord 'Go' verschijnen. Ik zie dat al staan, maar die kerel zegt dat ik moet wachten. Ik grijp mijn kaartje en begin de trap te beklimmen. De trap is behoorlijk stijl en er lijkt geen einde aan te komen. Als we boven zijn, sprinten we verder en komen we nog een trap tegen. Als ook deze 'overwonnen' is, moeten het hele veld nog over. Daar staat security die roept dat we rustig aan moeten doen. Daar hebben we natuurlijk niet voor overnacht voor het stadion, we hebben haast. Af en toe houden we wat in en sprinten dan weer verder. Ik ga aan de rechterkant het vak in en plof neer bij de b-stage aan de zijde van Adam. Ik zie André, Debby, Antoinette en Rian nergens. Dan belt André. Met z'n vieren zitten ze helemaal vooraan aan de buitenzijde van de b-stage aan de kant van The Edge. Ik sprint er ook heen en neem plaats. Het is weer gelukt: we hebben een fantastische plek waar we nog niet eerder hebben gestaan. We gaan meteen aan de pakjes appelsap en Dextro Energy. Dat hebben we wel nodig én verdiend.

Om kwart voor vijf belt iemand van Radio 2 me. Uiteraard wist ik dit van tevoren. Ik kom live in de uitzending om te vertellen over het slapen, de plek waar we inmiddels staan en de bezochte en nog te bezoeken concerten. Echt lachen! Het gesprek lukt net, want de accu van mijn mobieltje is bijna op.

Om zes uur begint het eerste voorprogramma: Kaiser Chiefs, gevolgd door The Killers die om kwart over zeven het podium bestijgen. Er zijn maar weinig voorprogramma's die we goed vinden en daar horen deze bands niet bij. Het overige publiek reageert ook niet echt enthousiast.

Om ongeveer tien voor negen horen we de tonen van de intro. Het gejuich barst al los en dat wordt alleen maar erger als het Ierse viertal in de Arena verschijnt. We hopen dat Bono voor Vertigo aftelt in het Nederlands, maar we horen gewoon unos, dos, tres, catorce en de kop is eraf. De sfeer in het stadion is super. We voelen de vloer gewoon triAmsterdam 1 (c) u2tour.dellen. Bij het volgende nummer, I Will Follow, vertelt Bono dat dit hun eerste nummer 1 in Holland was. "Our first number 1 anywhere in the world, in this great, extraordinary land, Holland", zegt Bono. Tijdens New Year's Day bedankt hij de bands Kaiser Chiefs en The Killers voor het verzorgen van het voorprogramma.

Tijdens Beautiful Day past Bono de tekst weer aan de locatie aan en zingt: "Amsterdam all over you" en "Ajax going on before you". Het gejuich houdt niet op. Ook zegt hij: "It's hot in here". Dat kan iedereen beamen. Even later horen we de intro van I Still Haven't Found What I'm Looking For die over lijkt te gaan in Bad. Er gaat meteen gejuich op. Bono richt zich weer tot het publiek: "Thank you for giving us a great life. This is a place that still plays us on the radio, sees us in halls and football stadiums, whatever. If feels for U2 like here in Holland we're still contemporary. We're still present." Hij zegt ook dat de band uitkijkt naar de toekomst. Dan volgt toch I Still Haven't Found. Het 'I have climbed…' galmt door het stadion terwijl een mega Ierse vlag over de hoofden wordt doorgegeven. Bij All I Want Is You mag een meisje het podium op om met Bono te dansen.

Aan het einde van City Of Blinding Lights zingt Bono een stukje van Port Of Amsterdam, uiteraard tot groot genoegen van het publiek. Tijdens de intro van Miracle Drug eert Bono Lou Reed: "A great poet, a great writer". Even later zegt hij dat de band vertrouwen heeft in de toekomst en draagt hij Miracle Drug op aan 'the doctors and nurses, especially the nurses'.

Sometimes You Can't Make It On Your Own draagt Bono zoals gebruikelijk op aan zijn vader Bob Hewson. "A working class Dublin man who loved the opera", zegt hij. Running To Stand Still wordt opgedragen aan Theo van Gogh en Pim Fortuyn. Een oorverdovend gejuich volgt. Ook herdenkt Bono 'the city of London'. Bono: "Let's turn this song into a prayer." Hij zegt dat we allemaal, Christenen, Joden én moslims, afstammen van vader Abraham en dat de 'family feud' maar eens moet ophouden. En weer klinkt een enorm gejuich door de arena. Als het nummer begint, verschijnen de aanstekers wat een heel mooi effect geeft. Later zegt Bono: "Dit is het moment to make poverty history" en weer gaat iedereen uit z'n dak. Hij prijst de Nederlandse bevolking voor haar inzet en respect voor de zwakkeren. "We salute you, The Netherlands", gaat hij verder. "We want to ask you to keep leading. Don't let your government back down. This audience has a loud voice and politicians need to listen." De 'loud voice' is meteen weer hoorbaar.

Na With Or Without You neemt Bono voor de eerste keer afscheid van het publiek met de woorden: "Goodnight, welterusten, welterusten!". Dat de band zich thuisvoelt in Nederland blijkt uit zijn volgende uitspraak: "Welcome home, U2!" Het dak gaat er nu echt af! "We have lots of friends here in Holland", gaat Bono verder. Het zijn er teveel om op te nemen zegt hij, maar hij noemt wel Bert van de Kamp van Oor en Anton Corbijn. Over Corbijn zegt hij :"Anyone who can make me look tall in photos is pretty cool. Dan volgt een verlaat Happy Birthday voor de fotograaf. Aan het einde van de avond volgt voor de tweede keer Vertigo. Bono stelt de bandleden voor 'The-the-the Edge, Adam Clayton en Larry Mullen jr'. Als om 23.10 uur de tekst The End op het scherm verschijnt is het eerste Arena-concert voorbij. Door de speakers krijgen we ten slotte Radar Love van de Golden Earring te horen.

Wat een avond was diSetlist Amsterdam 1 (met dank aan Miquel)t weer. Af en toe was het geluid niet super, maar na alle verhalen over het slechte geluid, viel dit behoorlijk mee. De sfeer was ook fantastisch. Iedereen zong, danste en klapte mee, vanaf de mensen helemaal vooraan tot aan de mensen op de tweede ring. Super! We hebben weer genoten.

Na afloop drinken we eerst was (wat zijn we daar aan toe!), frissen we ons op en maken we even een sanitaire stop. Als we vervolgens vertrekken, is de ergste drukte over en rijden we vrij vlot huiswaarts. In de auto zetten we Yorin FM aan en genieten we van de muziek van één of andere Ierse band.

Setlist
Vertigo // I Will Follow // The Electric Co. // Elevation // New Year's Day // Beautiful Day // I Still Haven't Found What I'm Looking For // All I Want Is You // City Of Blinding Lights // Miracle Drug // Sometimes you Can't Make It On Your Own // Love And Peace Or Else // Sunday Bloody Sunday // Bullet The Blue Sky // Running To Stand Still // Pride (In The Name Of Love) // Where The Streets Have No Name // One // Zoo Station // The Fly // With Or Without You // All Because Of You // Yahweh // Vertigo

 

Follow us on Twitter

Like us on Facebook

Vote for Dutchelevation!

AddThis Social Bookmark Button