Home Archief 2010 22 september: Brussel, Koning Boudewijnstadion

22 september: Brussel, Koning Boudewijnstadion

In de rij
Een Belgische tour
Voorprogramma: Interpol
Bezoekers: 70.000

Voor onze laatste concerten van de U2 360° Tour 2010 gaan we met z'n drieën op pad: Miquel, André en ik. Om 6.15 uur komen aan bij het Koning Boudewijnstadion in Brussel.

Er ‘liggen' al aardig wat mensen in de rij, voornamelijk Hollanders. Wij krijgen de nummers 78, 79 en 80 en onze namen worden  genoteerd. Om 7.00 uur is de eerste ‘roll call'. Dan worden de namen gecontroleerd. Een goed systeem want zo voorkom je dat mensen een nummer halen, weer naar bed gaan en pas ‘s middags terugkomen. Na de ‘roll call' van 9.00 uur mogen we binnen de stadionhekken plaatsnemen. Dat verloopt heel goed. We gaan namelijk keurig op nummervolgorde naar binnen. De hele dag verloopt rustig. Het is prachtig weer, dus we genieten in het zonnetje.

Tegen 17.00 uur gaan mensen achter in de rij staan en komen ze vervolgens naar voren. Er wordt zo hard geduwd dat ik ineens als nummer 3 bij een poortje sta. André en Miquel staan iets achter me. Ik kan Miquel nog net z'n kaartje aangeven. Om 17.15 uur gaan de deuren open en dan begint het drama. Het laatste poortje gaat niet open omdat er blijkbaar scanners te weinig zijn. Dit tot groot ongenoegen van de mensen in die rij. En helemaal terecht natuurlijk. Daar staan mensen die voor het stadion hadden overnacht. Iedereen schreeuwt en het duwen wordt nog erger. Diverse scanners blijken niet te werken. We worden tegengehouden terwijl andere mensen al naar binnen kunnen. Eindelijk mogen de twee kerels voor me naar binnen. Als ik aan de beurt bent, weigert de scanner weer dienst. De kerel van security besluit te overleggen met een collega bij volgende poortje. Moet hij scannen of toch scheuren? En hoe moet hij dan scheuren? Ik sta me groen en geel te ergeren. Wat een verspilling van kostbare tijd. Als de kerel nog iets van me wegdraait, grijp ik mijn kans. Ik begin te rennen. Met zoveel mensen achter me ga ik ervan uit dat hij me toch niet achterna komt. En dat klopt.

Bij André en Miquel verloopt het ook niet helemaal soepel. Na een flinke sprint kom ik hijgend aan de plaats van bestemming: aan de catwalk aan de buitenzijde van het voorste vak. Miquel probeert ondertussen  een goede plek te bemachtigen in het voorste vak. Inmiddels is André ook gearriveerd. Het lukt Miquel een mooie plaats te vinden en dus besluiten we daarheen te gaan. Nog even rennen en dan staan we met z'n drieën op een prachtige plek (achterzijde voorste vak, zijde The Edge). Als het niet zo'n chaos was geweest bij de deuren, hadden we nóg een betere plek kunnen hebben. We besluiteU2n meteen dat we de volgende dag niet vroeg naar het stadion gaan. Of toch wel?

Om 19.50 uur komt Interpol het podium op. Deze band wordt enthousiast ontvangen met applaus en gejuich. Wij vinden het optreden best aardig.

Om 21.25 uur horen we de klanken van Space Oddity door de speakers. Het gaat beginnen! De band komt op, oorverdovend gejuich! Meteen klinkt Return Of The Stingray Guitar waarbij Bono over het podium springt en danst. Na Beautiful Day volgt een tourpremière voor ons: I Will Follow. Gaaf! Dit nummer komt in de plaats van New Year's Day.

Voor Magnificent roept Bono: "Where are we going?". Hij noemt vervolgens eBononkele Belgische steden: "Antwerp? Bruges? Lieges? Brussels!". En weer volgt een enorm gejuich. De sfeer in het stadion is echt super.

Na Until The End Of The World vertelt Bono over de crew van de U2 360° Tour. Hij zegt dat de crew uit alle nationaliteiten bestaat, maar dat er verreweg de meeste Belgen zijn. "It's a Belgian Tour", zeAdamgt hij. Bono vertelt dat het podium in Werchter is gebouwd en dat U2 er de hele wereld mee afreist. "This is in fact our homecoming", besluit hij. Als het stadion een dak had, ging dat er nu af. Dan volgt de klassieke meezinger I Still Haven't Found What I'm Looking For. Er is niemand die niet meezingt. Na dit nummer wachten we met spanning af. Krijgen ook wij een nieuw nummer te horen? En dan volgt North Star. Hier hoopten wij op. Dit nog niet uitgebrachte nummer is nog maar een paar keer live gespeeld, maar niet bij shows waar wij bij waren. Dat geldt ook voor het nummer wat daarna komt: Mercy. Wat fantastisch. We zijn het drama met de scanners en poortjes al lang weer vergeten. Dit is genieten.

Tijdens In A Little While haalt Bono een jongetje uit het publiek. Hij loopt met het wat bedeesde ventje over het podium naar de brug. Het publiek geniet ervan. Het ventje gaat vervolgens weer naar zijn plek. Bono blijft op de brug achter waar hij Miss Sarajevo zingt. Dat nummer U2blijft me kippenvel geven, vooral als Bono het operadeel zingt.

Tijdens Vertigo zien we dat Bono z'n rozenkrans tevoorschijn haalt als hij de tekst ‘A girl with crimson The Edgenails has Jesus round her neck' zingt. Daarna is het weer tijd om te swingen op de opzwepende beat van de remix van I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight.

Na With Or Without You blijft het publiek minutenlang ‘Oh oh oh oh' zingen. Bono krijgt de kans niet iets te zeggen. Hij lacht en stapt wat nederig weg van de microfoon. Hij is duidelijk onder de indruk. Hij doet enkele pogingen iets te zeggen, maar het publiek blijft zingen. Uiteindelijk lukt het hem diverse mensen en organisaties, maar vooral het publiek te bedanken. Daarna volgt ten slotte Moment Of Surrender. Na ongeveer twee uur komt er een einde aan een fantastisch concert.

Ons hotel staat niet ver van het stadion zodat we kunnen lopen. Onderweg praten we uitgebreid na over het concert. We kunnen niet wachten tot morgen!

Setlist
Return Of The Stingray Guitar = Beautiful Day = I Will Follow = Get On Your Boots = Magnificent = Mysterious Ways (inclusief fragmenten van Black Is Black, C Moon en Norwegian Wood) = Elevation = Until The End Of The World = I Still Haven't Found What I'm Looking For (inclusief fragment Movin' On Up) = North Star = Mercy = In A Little While = Miss Sarajevo = City Of Blinding Lights = Vertigo (inclusief fragment Ca Plane Pour Moi) = I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight (remix, inclusief fragmenten Two Tribes en Relax) = Sunday Bloody Sunday = MLK = Walk On (inclusief fragment You'll Never Walk Alone) = One = Where The Streets Have No Name (inclusief fragmenten van Amazing Grace (aan het begin) en All You Need Is Love) = Ultraviolet (Light My Way) = With Or Without You = Moment of Surrender

The End

Bekijk het fotoalbum

 

Follow us on Twitter

Like us on Facebook

Vote for Dutchelevation!

AddThis Social Bookmark Button