Home Archive 2009 20 juli: Amsterdam. Amsterdam Arena

20 juli: Amsterdam. Amsterdam Arena

There are no translations available.


Dag Amsterdam!
Bezoekers: 60.000
Voorprogramma: Snow Patrol

Na een lange rit uit Berlijn, even opfrissen en kampeerspullen verzamelen, vertrekken we zondagavond richting de Amsterdam Arena. We komen daar rond kwart over elf aan. We hebben afgesproken met Debby, Antoinette, Rian en Janine en sluiten als nummer 15 en 16 achter hen in de rij aan. Het vaste 'queu-groepje' van de Vertigo Tour is weer compleet, gezellig! 

O
mdat de weersvoorspelling niet bepaald geweldig is, beginnen we met het spannen van zeil. Dat is nog een behoorlijke klus, maar omdat we touw, wasknijpers, plakband en ty-raps hebben, ontstaat er na enige tijd toch een aardig tentenkamp. Ik krijg de neiging de daklozenkrant te gaan verkopen. We hebben de grootste lol. Vervolgens pompen we de luchtbedden op en kunnen we naar 'bed'. Omdat het gros van de aanwezigen best luidruchtig is, komt er niet heel veel van slapen, maar toch ben ik blij dat ik wat kan rusten aangezien dat er de afgelopen dagen niet is van gekomen.

Na een tijdje gaat het regenen en ontdekken we dat ons zeil toch niet zo waterdicht is. André brengt een noodvoorziening aan: een plastic tasje met tape op de plek boven mijn hoofd. Later gaat het echt hozen en onweren en lijkt het in eerste instantie een waterballet te worden in onze 'tent'. Gelukkig valt dat mee. Mijn poncho kan uitgevouwen worden tot grondzeil en dus verpak ik mijn slaapzak daarmee. Boven onze hoofden zetten André en ik een paraplu neer en zo gaat het eigenlijk best goed. Gelukkig is het niet koud en proberen we nog wat te slapen. Als het tegen zes uur licht wordt, is het tot onze opluchting weer droog. Ik ontdek dat mijn luchtbed lek is. Dat verklaart waarom de ondergrond zo hard aanvoelde. André's slaapzak is kletsnat. Omdat ik op een verhoging lag zijn mijn luchtbed en matje nog droog. Die van André hangen we later over het hek om te drogen.

Rond half acht gaan we richting André's werk met een toilettas en schone kleding. We mogen daar namelijk douchen. Heerlijk!!! En dat op vijf minuten loopafstand. Na het douchen nemen we nog een kop koffie en thee en zijn we weer helemaal mens. Als we weer terug in de rij zijn, gaan we eerst ontbijten. Op dat moment komt iemand van security ons vertellen dat de zeilen om negen uur weg moeten zijn. We snappen niet waarom, maar volgen de instructies maar op. Door de bewolking is het wat fris, maar we zijn al lang blij dat het niet regent. De hele dag verloopt prima. Er hangt een gemoedelijke sfeer. Helaas vindt een aantal mensen achter in de rij het nodig paniek te veroorzaken met als gevolg dat iedereen tegen vijf uur in de rij staat.

Na ruim vijf kwartier staan, gaan om kwart over zes de deuren open. Ik ga bij mijn poortje als derde naar binnen. Tassencontrole en fouilleren gaan gelukkig vlot. Een sprintje naar de draaideur, kaartje scannen. So far so good. Hoewel, ik zie dat André wordt tegengehouden. Uit zijn boze reactie begrijp ik dat de scanner bij hem niet werkt. Ik maak me zorgen en twijfel of ik moet wachten of doorrennen. Ik kies voor dat laatste en begin aan de de hel van de Amsterdam Arena: drie redelijk stijle trappen omhoog en even later nog een trap omhoog. Na al die trappen ben ik doodop en loop even rustig over het veld terwijl ik steeds achterom kijk of André eraan komt. Ineens vliegt hij voorbij en roept: "Ria, doorgaan!". "Gelukkig, hij is binnen", denk ik en zet het weer op een rennen. André heeft blijkbaar zoveel adrenaline want hij gaat echt als een speer. We halen allemaal het voorste vak. Sterker nog: we bemachtigen een plek helemaal vooraan, bijna recht voor Bono. We staan te hijgen als renpaarden, maar we hebben het er voor over. We gaan zo snel mogelijk zitten om zoveel mogelijk ruimte te creëren en 'manen' de rest van de mensen hetzelfde te doen. Later merken we dat deze tactiek zijn vruchten heeft afwerpt want het is vooraan niet te vol en er wordt niet geduwd. We hebben alle ruimte. Te gek!

Om acht uur verschijnt Snow Patrol op het podium. We weten inmiddels dat zanger Gary Lightbody het publiek graag bedankt in de eigen taal, dus na gracias, merci en danke schön horen we hem nu regelmatig 'dankjewel' zeggen. Hij zegt dat we 'the best show in your whole frigging life' te zien krijgen. Hij draagt Run op aan U2 en Chasing Cars aan de crew van U2. Aan het einde bedankt hij het publiek voor 'coming early'. Het Nederlandse publiek is inderdaad enthousiast.

Om half tien verschijnt U2 op het podium onder oorverdovend gejuich. Ook nu past Bono de datum in het begin van Breathe aan: '16th of June' wordt '20th of July'. Angel of Harlem is weer voor Michael Jackson. Deze keer verwerkt Bono alleen een fragement van Don't Stop Till You Get Enough in dit nummer en niet ook Man In The Mirror zoals tot nu toe regelmatig gebeurde.

De sfeer in de arena is super. Vanaf het begin zingt, klapt en danst iedereen mee. Zelfs het geluid is voor arenabegrippen goed. Na Mysterious Ways vertelt Bono dat U2 veel vrienden heeft in Nederland. Hij noemt onder andere Anton Corbijn en Bert van de Kamp (OOR). Halverwege de show zegt Bono: "Alexander en Maxima, bedankt dat jullie er zijn". Blijkbaar is het prinselijk paar ook aanwezig in de kolkende arena.

Als U2 voor de eerste keer het podium verlaat, roept Bono "Dag Amsterdam". Dan volgt de speech van Desmond Tutu op het videoscherm, direct gevolgd door Where The Streets Have No Name. Ér is nu werkelijk niemand meer in de arena die nog stil zit of staat.

Bij de tweede toegift zien we dat de lichtjes op het pak van Bono aan de rechterkant niet goed werken. Bono trekt aan de mouw in de hoop dat ze aangaan wat uiteindelijk ook gebeurt. Tijdens Moment Of Surrender valt het oog van Bono op een opblaasbare Alien die Miquel heeft meegenomen. Bono gebaart het ding te gooien en dat doet Miquel natuurlijk. Het felgroene 'beest' landt voor het podium, maar AJ geeft 'm aan Bono. Wij weten dat er 'Drowning Man please' op staat. Bono leest het en zegt 'OK'. Hij lijkt daar 'tomorrow' aan toe te voegen, maar dat weten we niet zeker. We hopen dat ze dat nummer morgen spelen. Dat zou een tourpremière zijn.

Na Moment of Surrender is het concert afgelopen. "Tot morgen! Dag Amsterdam!" roept Bono. Wat een feest was dit! De mannen hadden er zichtbaar plezier in. Het leek of ze weer thuiskwamen. Dat belooft wat voor Dublin!!!

Na afloop krijg ik van Bono's assistent AJ een flesje drinken (zeer welkom!!!) met daarom heen gewikkeld de setlist. Super, mijn avond kan helemaal niet meer stuk.

Het was de bedoeling na afloop meteen weer in de rij te gaan voor de volgende dag, maar omdat we een lek luchtbed (ik) en natte slaapzak (André) hebben en natuurlijk ontzettend moe zijn, gaan we naar huis. We hadden vandaag de beste plek in het stadion, dus als we morgen wat verder naar achter staan, is dat prima. Eerst lekker slapen in een normaal bed. We moeten tenslotte weer fit zijn voor Amsterdam 2 en Dublin!

Setlist
Breathe = No Line On The Horizon = Get On Your Boots = Magnificent = Beautiful Day (inclusief fragment Here Comes The Sun) = Mysterious Ways = I Still Haven't Found What I'm Looking For (inclusief fragment  Movin' On Up) = Angel Of Harlem (inclusief fragment Don't Stop 'Til You Get Enough) = In A Little While = Unknown Caller = The Unforgettable Fire = City Of Blinding Lights = Vertigo (inclusief fragment Let's Dance) = I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight (remix) = Sunday Bloody Sunday = Pride (In The Name Of Love) = MLK = Walk On (inclusief fragment You'll Never Walk Alone) = Where The Streets Have No Name = One = Ultraviolet = With Or Without You (inclusief fragment Rain) = Moment Of Surrender (inclusief fragment 40)

Bekijk het fotoalbum

 

Follow us on Twitter

Like us on Facebook

Vote for Dutchelevation!

AddThis Social Bookmark Button