Home Concerten

18 juli: Berlijn, Olympisch Stadion


Ein, zwei, drei, catorce!

Bezoekers: 90.000
Voorprogramma: Snow Patrol

Op vrijdag 17 juli rijden we naar Berlijn voor ons volgende U2 360° concert. We komen 's middags aan in ons hotel. Even bijkomen van de reis en opfrissen. Daarna doen we inkopen voor de volgende dag en gaan we een hapje eten. Omdat we behoorlijk moe zijn, gaan we op tijd naar bed. Eerst kijken we natuurlijk naar het weerbericht voor de volgende dag. Dat belooft niet veel goeds. In tegendeel: er wordt noodweer voorspeld. We besluiten te gaan slapen, vroeg op te staan en te kijken hoe het er dan voorstaat. 

Als we op zaterdag opstaan, regent het behoorlijk. We gaan dus eerst op ons gemak ontbijten. Daarna lijkt het op te Olympisch Stadionklaren, dus vertrekken naar het Olympisch stadion. We nemen de U-bahn, eerst de U7 en daarna - heel toepasselijk - de U2. Rond half tien komen we bij het stadion aan. Er zijn megaveel ingangen. We kiezen de ingang waar de minste mensen in de rij zitten en dus sluiten we aan achter slechts twee mensen. Het blijkt een Duits stel te zijn dat we ook tijdens de Vertigo Tour hebben ontmoet. Het is erg bewolkt, maar er is ook veel wind. We hopen dat de wind de buien verdrijft. De sfeer is heel relaxed. Als dat maar zo blijft. Aan het einde van de morgen start security met het plaatsen van een afscheiding. Er wordt omgeroepen dat de mensen die al in de rij zitten via de zijkanten het vak uit- en weer inkunnen op vertoon van hun kaartje. Na het vak worden rijen gemaakt voor de mensen die later arriveren. De goede organisatie en de mededeling door de speakers wordt door de fans met luid gejuich en applaus ontvangen. Ook wij zijn onder de indruk, na een eerdere slechte ervaring in München in 2005. We mogen zelfs flesjes drinken van maximaal een halve liter meenemen.

Om ongeveer tien over half vijf gaat de deur open en moeten we weer sprinten. Na de tascontrole rennen we naar de toegang tot het stadion. Dan moeten een een trap af waar geen eind aan lijkt te komen. Vervolgens het hele veld over. Helaas krijg ik dit keer kramp in mijn zij en moet ik even rustiger lopen. André is in geen (voetbal)velden of wegen te bekennen. Als de steken in mij zij wat afnemen, ga ik weer rennen. Ik zal dat eerste vak halen! Dat lukt inderdaad, maar ik zie André nog steeds nergens. Ik pak mijn mobiel, maar op dat moment hoor ik een schreeuw: "Ria!". Het is André, alleen zie ik hem nog steeds niet. Hij roept vervolgens: "Recht voor je!". Hij was al gaan zitten en dus zag ik hem over het hoofd. Ik sluit ook snel aan op de prachtige plek die André heeft bemachtigd: aan de achterkant van het voorste vak (tegen de catwalk), iets uit het midden (richting Adam). Vanaf deze plek hebben we prachtig zicht op het podium, zelfs Larry is dit keer goed zichtbaar. We staan natuurlijk eerste rang als de heren over de catwalk lopen en ook als de bruggen gaan draaien staan we super. Kortom, we zijn weer helemaal blij.

Om kwart over zeven is het weer aan Snow Patrol om het voorprogramma te verzorgen. Wij genieten,Snow Patrol loves Berlin maar de Duitsers zijn niet wildenthousiast. Gary Lightbody (zanger Snow Patrol) zegt dat de indrukwekkende constructie op het podium 'terrifying' is als je er onder staat. Hij draagt Run op aan U2.

Om kwart voor negen horen we de klanken van David Bowie's Space Oddity en weten we dat onze derde show gaat beginnen: 'Ground control to Major Tom'. Larry verschijnt op het podium en begint te drummen. De rest van de band volgt en Breathe start. In plaats van '16th of June' zingt Bono '18th of July'.

Aan het einde van Beautiful Day zingt Bono een fragment van Here Comes The Sun. Na Mysterious Ways bedankt Bono Snow Patrol voor het verzorgen van het voorprogramma. "Very gifted band", zegt hij. Bono zegt tegen het publiek dat U2 met de 360 ° Tour dicht bij het publiek wil zijn. Dan volgt I Still Haven't Found What I'm Looking For. Na dat nummer ziet Bono een spandoekje in het publiek. Wij kunnen niet zien wat erop staat, maar Bono wenkt naar degene die het vasthoudt. Voor we het weten, klimmen drie lange kerels het podium op. De één krijgt de gitaar van Bono, de ander die van Adam en de derde mag plaatsnemen achter het drumstel van Larry. "This is an experiment", roept Bono en de tijdelijke zesmansformatie (Adam staat relaxed aan de zijkant te genieten) brengt Angel Of Harlem. Het stadion gaat uit zijn dak. Aan het einde zegt Bono: "There's one thing you need to know about rockstars; they're little guys".

Dan volgt een nummer dat U2 deze tour nog niet heeft gespeeld: Stay (Faraway So Close). Na de tekst 'Miami, New Orleans, London, Belfast' houdt Bono de microfoon richting publiek en uit 90.000 kelen klinkt 'and Berlin'. Kippenvel! Bij The Unforgettable Fire zien we een nieuwe voorstelling op het videoscherm. De intro van Vertigo krijgt een Duitse variant. "Ein, zwei, drei", begint Bono en vervolgens lachend "catorce!"

Na Where The Streets Have No Name zegt Bono dat dit een 'unbelievable night' is voor de band. Even later, na One, spreekt hij zijn waardering voor het publiek uit in het Duits: "Du bist wunderbar!". Het gejuich is niet van de lucht. Dan zegt hij: "Ich bin ein….". Hij lacht en maakt zijn zin niet af, maar iedereen weet wat hij bedoelt. Omdat het de verjaardag van Nelson Mandela is zingen we met z'n allen Happy Birthday.

Moment of Surrender wordt opgedragen aan de crew van de U2 360° Tour. Halverwege het nummer draagt Bono het ook op aan de crew van Madonna. Onlangs kwamen twee mensen van deze crew om toen een deel van het podium in Marseille instortte.

Na dit prachtige nummer komt er, om elf uur, een einde aan alweer ons derde concert van deze tour. En wat een concert! We hebben weer genoten. Nog twee nachtjes slapen en dan zien we de show weer! We kunnen niet wachten.

Na afloop kletsen we nog bij met wat Duitse vrienden en wandelen dan naar de U-bahn. Daar is het natuurlijk een drukte van jewelste, maar door de inzet van extra metro's gaat het redelijk vlot. Als we in het hotel arriveren, gaan we snel slapen. Morgen hebben we een lange autorit voor de boeg.

Setlist
Breathe = No Line On The Horizon = Get On Your Boots = Magnificent = Beautiful Day (inclusief fragment Here Comes The Sun) = Mysterious Ways = I Still Haven't Found What I'm Looking For (inclusief fragment  Movin' On Up) = Angel Of Harlem (inclusief fragmenten Billie Jean en Don't Stop 'Til You Get Enough) = Stay (Faraway So Close) = Unknown Caller = The Unforgettable Fire = City Of Blinding Lights = Vertigo (inclusief fragment Let's Dance) = I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight (remix) = Sunday Bloody Sunday = Pride (In The Name Of Love) = MLK = Walk On (inclusief fragment You'll Never Walk Alone) = Where The Streets Have No Name = One = Ultraviolet = With Or Without You (inclusief fragment Rain) = Moment Of Surrender

Bekijk het fotoalbum

 

Follow us on Twitter

Like us on Facebook

Vote for Dutchelevation!

AddThis Social Bookmark Button